Ας ασχοληθούμε αρχικά με την έννοια της προστασίας και πως αυτή λειτουργεί μέσα μας!

–Όταν ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ : εκδηλώνω αισθήματα αγάπης και έγνοιας, φροντίζω, προβλέπω, λειτουργώ και σκέπτομαι για χάρη του άλλου πριν από τον άλλον.

Επίσης: Τον βολεύω (γιατί κάποιος άλλος τρέχει για λογαριασμό του), τον επαναπαύω, τον αδρανοποιώ, τον καθησυχάζω, τον κάνω αδύναμο.

–Όταν ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΑΙ : Απολαμβάνω τις φροντίδες και γιατρεύω τα ελλείμματά μου, νιώθω σημαντικός … (γιατί άλλωστε να το αποφύγω;)

Όμως : Όσο δεν πειραματίζομαι, τόσο χάνω τις δεξιότητές μου και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Τόσο πιο πολύ φοβάμαι να τολμήσω κάτι καινούριο, τόσο πιο απαισιόδοξος γίνομαι, τόσο πιο πολύ κλείνομαι στον εαυτό μου και νιώθω ανίκανος και ανεπαρκής.

Αν λάβουμε δε υπόψη ότι: τα παιδιά προτιμούν να αυτοαναιρεθούν* παρά να ακυρώσουν** τους γονείς τους, (τους οποίους εμπιστεύονται όλα αυτά τα χρόνια) για να μην κλονιστεί η ισορροπία τους…

(*ακόμη και αν μπορούν, θα κάνουν πως δεν μπορούν, αφού οι γονείς τους αυτό πιστεύουν γι’αυτά. ** Εάν οι γονείς φανούν ανεπαρκείς, και πως η γνώμη τους δεν είναι σωστή, τα παιδιά χάνουν το στήριγμά τους και χωρίς αυτό, φοβούνται υπερβολικά πολύ πως θα «χαθούν» και τα ίδια. )

…Σε τι συμπέρασμα καταλήγουμε;

1)Παιδιά ανίκανα και αδέξια, καταθλιπτικά ως επί το πλείστον, αδύναμα να αντιπαρέλθουν δυσκολίες και με πολύ κακή επαφή με τον εαυτό τους.

2)Γονείς «ικανούς και δραστήριους, κοινωνικά άξιους και δοτικούς»!!! Αυτό είναι ένα μοντέλο αρεστό στις σημερινές κοινωνίες, παρ’όλ’αυτά παραμένει ιδιαίτερα πλασματικό και αποτρεπτικό για την ανάπλαση υγιών παιδιών! Σίγουρα κάπου θα έχετε ακούσει να λένε: « Μα πώς είναι έτσι αυτά τα παιδιά…. με τέτοιους γονείς…»?!!!

(βλ. άρθρο ΕΦΗΒΕΙΑ και ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ)

Νικολέττα Καμβά, Ψυχολόγος