Άτομα εξαρτημένα γινόμαστε όταν λειτουργούμε ικανοποιώντας τις επιθυμίες των άλλων ενώ παράλληλα στερούμε από τον εαυτό μας ουσιαστική φροντίδα. Πολλές μάλιστα φορές ο οργανισμός αντιστέκεται σε όλη αυτή την αντίφαση, με αποτέλεσμα αρκετές ψυχοσωματικές παθήσεις, χωρίς οργανικές αιτίες. Χάνεται ο αυτοσεβασμός μας, μας χρησιμοποιούμε ως εργαλεία και εκπαιδευόμαστε να αντλούμε ικανοποίηση από τη «δουλοπρέπεια» μας.

Το είδος και η ποιότητα των σχέσεων που δημιουργούμε στην ενήλικη ζωή μας σε μεγάλο βαθμό, είναι αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας μας αλλά και της σχέσης μας με τους γονείς μας, ιδιαιτέρως μάλιστα με τη μητέρα μας.

Η δομή της ελληνικής οικογένειας εδώ και πολλά-πολλά χρόνια ενισχύει την εξαρτητική συμπεριφορά, μεγαλώνοντας παιδιά τα οποία, μη αντιδρώντας, εξυπηρετούν τους άλλους, για χάρη της συνοχής της. Παίρνουν δε ως αντάλλαγμα προστασία και κάποια ελάχιστη συναισθηματική κάλυψη. Η προστασία αρκετές φορές ξεπερνάει το μέτρο και δημιουργεί εξίσου προβληματικές καταστάσεις (βλ. άρθρο «υπερπροστασία»).

Νικολέττα Καμβά, Ψυχολόγος