Μέσα στο κλίμα της εφηβείας, συναισθήματα γενικότερης αστάθειας και πένθους επικρατούν, αφού ο έφηβος νοσταλγεί την εξάρτηση από την οικογένεια και παράλληλα νιώθει την ανάγκη για ανεξαρτησία.

Αυτό το γεγονός, δημιουργεί την οδύνη του αποχωρισμού. Γυρίζει πίσω και επαναδιαπραγματεύεται όσες συγκρούσεις δεν μπόρεσε να επεξεργαστεί με το παιχνίδι, όταν ήταν παιδί. Παίρνει φόρα για ένα «άλμα» όλο και μακρύτερο, όλο και ψηλότερο, με σκοπό την εύρεση της ταυτότητας του. Ζει μία «δεύτερη ευκαιρία»! Διαφοροποιούμενος, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ολότητα με αντοχές και σιγά-σιγά σταθεροποιείται.

Οι γονείς του δεν είναι τα τέλεια πλάσματα που κάποτε πίστευε. Προσπαθεί λοιπόν εκείνος να γίνει «ιδανικός» ψάχνοντας αλλού πρότυπα που είναι τέλεια.

Στην πορεία, θα αρκεστεί σε απαιτήσεις για το καλύτερο και όχι για το τέλειο.

(βλ. άρθρο Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ)

Νικολέττα Καμβά, Ψυχολόγος