Ένα εύλογο ερώτημα είναι το εξής: Οι γονείς πώς πρέπει να λειτουργούν στην εφηβεία;

Για να αντιληφθούμε το πώς, αρκεί να φανταστούμε πώς θα λειτουργούσαμε με ένα ανιψάκι μας που θα το φιλοξενούσαμε στο σπίτι μας. Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά αυτής της συμπεριφοράς:

– Με Διακριτικότητα: Ηρεμία, συζήτηση, διαπραγμάτευση και ερωτήσεις τύπου «Μήπως αν…», με άνεση και διαλλακτικότητα για τις απρόσμενες ενδεχομένως απαντήσεις

-Με Όρια (σταθερότητα και όχι αυστηρότητα) για τους κανόνες αυτού του σπιτιού που οφείλει να σέβεται. Δεν χρειάζονται εντάσεις, αλλά απλή και πειστική τοποθέτηση.

Ας μη ξεχνάμε ότι :
• Έως τα 12: Η εκπαίδευση ολοκληρώνεται.
• Έως τα 14: Παραμένουμε δίπλα τους, συμμαχικά, υποστηρίζοντάς τα.
• 15-16: Μένουμε πίσω και παρεμβαίνουμε ελάχιστα αφήνοντάς τα να πειραματίζονται.
• 17+: Παρεμβαίνουμε μόνο εάν μας ζητηθεί. Ακόμα και αν μας λένε τα προβλήματά τους, δε σχολιάζουμε μέχρι να ζητηθεί η γνώμη μας.
– Εάν κάτι πάει στραβά και το αντιληφθούμε γύρω στα 17 χρ., σημαίνει ότι κάτι δεν έχει δομηθεί από πολύ νωρίτερα και δεν το αντιληφθήκαμε! Εκεί χρειαζόμαστε βοήθεια ειδικού, αδιαπραγμάτευτα!!!

Ο ρόλος των γονιών είναι ιδιαίτερα δύσκολος την περίοδο αυτή, γιατί πρέπει να συνδυαστεί η σταθερότητα άσκησης ελέγχου και περιορισμών με κατανόηση από τη μια, και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του εφήβου που προσπαθεί να απομακρυνθεί από την άλλη! Στην ουσία, ενώ ανταγωνίζεται τους γονείς του και τους μειώνει, έμμεσα, ζητά την προστασία και την αγάπη τους.

Στην μεταβατική περίοδο από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, συναισθήματα πένθους κυριαρχούν. Κάθε τι γνώριμο που αφήνουμε πίσω μας και κάθε τι καινούριο που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, μας γεμίζει φόβο και ανασφάλεια. Η ανάληψη ευθυνών που μέχρι πρότινος δεν είχαμε, μοιάζει θηρίο και μας παγώνει ακόμη και σε γεγονότα όπως ο γάμος μας ή η γέννηση του παιδιού μας!

(βλ. άρθρο Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ)
(βλ. άρθρο ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ)

Νικολέττα Καμβά, Ψυχολόγος